Πριν από σχεδόν δέκα χρόνια έγραψα ένα άρθρο για τη Γιορτή του Πατέρα.
Τότε ήμουν μια κόρη που προσπαθούσε ακόμα να καταλάβει πώς να σταθεί μετά την απώλεια του δικού της πατέρα. Η απουσία ήταν τόσο μεγάλη που σκέπαζε σχεδόν τα πάντα. Τις σκέψεις, τις γιορτές, ακόμα και τα απλά καθημερινά πράγματα.
Το χέρι που κάποτε κρατούσε το δικό μας δεν είναι πια εκεί. Η αίσθηση όμως παραμένει η ίδια.
Γι' αυτό και σήμερα γράφω ξανά.
Όχι γιατί η απουσία έφυγε. Ούτε γιατί έπαψε να υπάρχει η νοσταλγία.
Γράφω όμως ως η γυναίκα που έγινα μέσα σε αυτά τα χρόνια. Κάποιες φορές, μέσα στην καθημερινότητα, καταλαβαίνω ότι κοιτάζω τα πράγματα όπως τα κοίταζε κι εκείνος — με την ίδια υπομονή, την ίδια διάθεση να μη βιάζομαι να κρίνω. Δεν το περίμενα ποτέ. Απλώς συνέβη, σιγά σιγά, χωρίς να το καταλάβω.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο δώρο που αφήνουν πίσω τους οι πατέρες.
Όχι μόνο οι αναμνήσεις.
Αλλά ο τρόπος που συνεχίζουν να ζουν μέσα στις αξίες μας, στις αποφάσεις μας, στις συνήθειές μας, στον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στους ανθρώπους και στη ζωή.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεται να μιλούν πολύ για να αφήσουν το αποτύπωμά τους. Το κάνουν μέσα από τις πράξεις τους, μέσα από όσα δίδαξαν, ακόμα και χωρίς να το καταλάβουν εκείνη τη στιγμή.
Ένας πατέρας είναι συχνά αυτό ακριβώς. Είναι η φωνή που ακούς χρόνια αργότερα όταν χρειάζεται να πάρεις μια δύσκολη απόφαση. Είναι η συνήθεια που χωρίς να το καταλάβεις έγινε δική σου. Είναι εκείνα τα μικρά πράγματα που κάποτε θεωρούσες δεδομένα και σήμερα αντιλαμβάνεσαι πόσο σημαντικά ήταν.
Γι' αυτό και η Ημέρα του Πατέρα δεν αφορά μόνο όσους έχουν την τύχη να τον έχουν δίπλα τους. Αφορά και όσους τον κουβαλούν μέσα τους. Γιατί η παρουσία ενός πατέρα δεν μετριέται μόνο με τον χρόνο που μοιράστηκε μαζί μας, αλλά με όσα άφησε πίσω.
Πριν λίγους μήνες, μέσα από την εκδήλωση που οργανώσαμε “Το Βίωμα της Απώλειας”, είδα από κοντά πόσοι άνθρωποι κουβαλούν τη δική τους απουσία — και πόσο τους βοηθάει να μιλήσουν γι' αυτή, όσο δύσκολο και να είναι. Μου θύμισε ότι δεν είμαστε ποτέ τόσο μόνοι σε αυτό όσο νομίζουμε.
Κάποιοι πατέρες είναι σήμερα δίπλα στα παιδιά τους. Κάποιοι άλλοι ζουν μέσα στις αναμνήσεις τους. Όμως και στις δύο περιπτώσεις, η επιρροή τους παραμένει ζωντανή. Γιατί οι άνθρωποι που αγαπήσαμε πραγματικά δεν χάνονται από τη ζωή μας όταν φύγουν. Συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα σε όσα μας έμαθαν, μέσα στις επιλογές μας, μέσα στον τρόπο που αγαπάμε, που μεγαλώνουμε τα δικά μας παιδιά, που στεκόμαστε απέναντι στους άλλους.
Σήμερα σκέφτομαι όλους τους πατέρες. Εκείνους που έχουν την τύχη να βρίσκονται δίπλα στα παιδιά τους. Και εκείνους που μπορεί να μην είναι πια εδώ, αλλά εξακολουθούν να είναι παρόντες με χίλιους διαφορετικούς τρόπους.
Γιατί οι πατέρες δεν αφήνουν πίσω μόνο μια οικογένεια. Αφήνουν μια παρακαταθήκη. Και αυτή είναι πολλές φορές πιο δυνατή από τον χρόνο.
Χρόνια πολλά σε όλους τους πατέρες. Σε εκείνους που είναι εδώ. Και σε εκείνους που εξακολουθούν να μας συνοδεύουν, με τον δικό τους τρόπο, κάθε μέρα.
Βασιλική Γρηγορίου Μεγρέμη